نابسامانى جامعه سرمايه دارى عامل خودکش است!

ويدا بهروز

٢١ آکوست ٢٠٠٥

زمانيکه در کشورهايى مانند ايران جوانان از جمله به خاطر دوست داشتن و هم جنس گرايى اعدام و يا به ضربه شلاق محکوم مى شوند و کودکان در کشورهاى آفريقايى به دليل گرسنگى جان مى سپارند ، کشور سوئد دنبال چاره اى در مورد مشکل خودکشى جوانان مى گردد. هر ساله ١٥٠٠ نفر در سوئد دست به خودکشى مى زنند که تعداد آن بين جوانان اخيرا ازدياد يافته است. در عرض ده سال گذشته خودکشى بين زنان جوان دو برابر شده است. اداره بهدارى و انستيتو سلامتى مردم ماموريت دارد که برنامه اى براى جلوگيرى اين مشکل ارايه بدهد. چراکه راه حل حاضر نتيجه اى نداشته است. خودکشى در سالهاى اخير بعد از يک دوره کاهش که البته شامل جوانان نمى شد همچنان ادامه داشته است. به نقل از آمارNASP ( مرکز تحقيق در مورد مسئله خودکشى و پيشگيرى از ناسلامتى روانى) در روزنامه سوئدى Afton Bladet اشاره اى به تعداد خودکشى که در طول ٢٠ سال اخير کاهش يافته مى کند. اما بين افراد ١٥-٤٤ سال خودکشى معمولى ترين دليل مرگ است و بين جوانان مخصوصا دخترهاى جوان خودکشى و اقدام به خودکشى زياد شده است . بسيارى از جوانان با تشکيلاتBRIS بريس ( حقوق کودکان در جامعه) از طريق مختلف ارتباط دارند و بر طبق اطلاعات بريس بسيارى از اين جوانان ١ -٢ سال فکر خودکشى را در سر داشته اند و متاستفانه به دليل تجربه منفى و يا هراس اينکه والدينشان به مشکلاتشان پى ببرند ميلى ندارند که با مددکار مدرسه ، روانشناس و يا شخص ديگرى تماس بگيرند.

١٣ ٪ از افرادى که با بريس در رابطه با خودکشى تماس داشته اند از پسرهاى جوان و ٨٧٪ از دختران جوان تشکيل مى شود. بيشتر اين جوانان نشانه هائى از افسردگى را دارند، که مثلا شامل احساس بى ارزش بودن، تنهايى، خستگى، تنفر از خود و مشکل بى خوابى مى باشد.

کشف سريع و به موقع مشکلات روانى جوانان از طرف مددکاران مدارس و بخش خدمات و مداواى سريع آنها از جمله راهاى پيشگيرى است که Morgan Johansson مرگان يوهانسون وزير سلامتى مردم اراعه مى دهد. اما اين فقط اظهار پوچى است چرا که آقاى يوهانسون هيچ اشاره اى به استخدام بيشتر کارکنان در اين مراکز نمى کند و فراموش کرده است که کم شدن هر روزه کارکنان و ازدياد فشار کارى در اين بخشها به مرور باعث فرسودگى روحى و جسمى اين افراد ميشود.

Danuta Wasserman داتوتا وسرمان پروفسر و رئيس NASP علاوه بر اينکه اين برنامه جديد را استقبال مى کند، آن را کافى نمى داند. او اشاره مى دارد که يک برنامه شايسته اى از سال ١٩٩٥ وجود دارد که متاستفانه از آن هيچ استفاده اى نشده است . به نظر دانوتا وسترمن مجلس مى بايد اين برنامه را براى همه قانونى و اجبارى کند که از اين طريق باعث ايجاد اجبارى امکانات لازم و مفيد در جامعه شود.

دانوتا عقيده دارد که دليل ازدياد خودکشى بين جوانان در سالهاى اخير به خاطر تغييرات سريعى که در جامعه رخ مى دهد مى باشد. او اظهار دارد که در مدت کوتاه ارزشيابى جوانان در سطح جهانى تغيير زيادى يافته است و به اين خاطر جوانان احتياج دارند که با بزرگسالى در اين موارد صحبت کنند. اما متاسفانه در سوئد اين موقعيت وجود ندارد و به اين دليل جوانان حساس تمايل دارند به اشخاصى که مشکلات مشابه دارند و يا به مواد مخدر و الکل روى آورند. اختلاف و دعوا والدين، مشکل الکل در خانواده همچنين انتظار زياد از خود، مضطرب بودن، احساس تنهايى کردن و مشکلات عاشقى و .... دلايلى است که به نظر بريس موجب خودکشى بين جوانان مى شود. به عقيده اين تشکيلات بسيار طبيعى است که جوانان به بزرگسالان اعتمادى ندارند و نمى خواهند که مشکلات خود براى کسى بازگو کنند و يا هيچ چاره اى براى کمک نمى يابند

اين بسيار وحشتناک است که جوانان ١١-١٨ ساله که مى بايد لبريز از شادى و زندگى باشند مرگ را تنها چاره نجات مى بينند. دولت سوئد مى خواهد راهى براى اين مسئله پيدا کند و همواره ادعاى ايجاد شرايطى بهتر براى کودکان و جوانان را دارد اما از طرفى مراکز مختلف کمک به خانواده ها و کودکان‌‌هر روزه ‌در حال کاهش يافتن است و فشار و تقاضا به اشخاص که در اين بخشها کار کنند هر روزه بيشتر ميشود. قول فراهم آوردن امکانات مفيد و محيط سالم براى کودکان و جوانان فقط در غالب حرفهاى زيبا و برنامه هاى بايگانى شده جاى دارد. واقعتى که هم دولت سوئد و هم عموم از آن آگاهى دارند. هر بار که خبرى از ناسلامتى کودکان در راديو، تلويزيون و روزنامه ها درج ميگردد، صداى سياستمداران سوئدى هم شنيده مى شود که ناگهان از حقوق کودکان دفاع مى کنند و مى خواهند يک دنياى سالم ايجاد کنند. َاما اين دلسوزيها و راه حلهاى آبکى خيلى زود به فراموشى سپرده مى شود.

جامعه سرمايه دارى اين شکل سنتى خانواده يعنى رابطه نزديک بين افراد خانواده و خويشاوندان را از بين برده است و در ازاى آن هم سيستمى که حمايت کامل از کودکان را عهده دار باشد را جايگزين نکرده است. فردگرائى جايگزين انساندوستى شده است. سيستم نمره بندى مدارس باعث رقابت بين شاگردان و احساسات منفى و اضطراب شديد ميگردد. اشتغال تمام وقت پدرها و مادرها ( منظور ٨ ساعت در روز) باعث خستگى جسمى و روحى که به نوبه خود موجب عصبانيت و اضطراب و عدم واکنش والدين به نيازهاى بچه ها مى گردد.

چگونه مى توان جلوى اين مشکل جدى را گرفت. اينکار امرى غير ممکن نيست. اما لازمه اش شناخت کامل عوامل ريشه اى خودکشى و ايجاد و تقويت يک مناسبات انسانى در جامعه مى باشد. از جمله بطور عاجل بايد، ساعات کارى براى خانواده ها را بايد کاهش داد، مددکارها، روانشناسان و کارمندان شاغل در مدارس و بخش خدمات را بايد زياد کرد. ازدياد محلهاى مخصوص جوانان با وجود بزرگسالان، فراهم کردن امکانات و تسهيلات براى رشد و شکوفايى کودکان، مهدکودکهاى کاملا مجهز براى همه کودکان جدا از وضعيت مالى خانواده ها، لغو سيستم هاى رقابتى در زمينه هاى تحصيلى و مقابله جدى با تحقير و محروميت دادن کودکان............ از ديگر اقداماتى است که بايد در دستور باشد.ولى فراهم کردن اين امکانات علاوه بر اينکه هيچ سودى براى سيستم حاکم در جامعه ندارد بلکه هزينه هائى سنگينى را هم ايجاد خواهد کرد که مسلما مورد استقبال حاکمان و حافظان سرمايه دارى هم نمى باشد. اين مشکل مانند همه مشکلاتى که جامعه سرمايه دارى براى مردم بوجود مياورد بطور اساسى تنها ميتواند با از بين رفتن اين مناسبات ناعادلانه و وارونه از بين برود.

منبع : روزنامه هاى DNو Afton Bladet

 www.childrenfirstnow.com  

 childrenfirstnow@hotmail.com

 +001 416 737 9500 

 Bank giro:5080-2065