تجاوز و خشونت به كودكان
دختر در اندونزى در محيط کار
ويدا بهروز
۱۷ سپتامبر ۲۰۰۵
بار ديگر سخن از استثمار يکى
از ضعيف ترين بخش جامعه يعنى کودکان به میان آمد. واقعيتى که تازگى ندارد
و تلخ است. حقيقتى که خشم و نفرت ما به سيستم سرمايه دارى را برمی انگیزد
و باید بدان پایان بخشید. تشکيلات
HUMAN RIGHT
WATCH درگزارش خود از
کودکان کارگر در اندونزى نقل مى کند که كودكان دختران در محیط كار علاوه
براينکه مورد تجاوز و تنبيه بدنى قرار مى گيرند، حقوقشان هم به آنها
پرداخت نمى شود و رژيم اندونزى هم هيچ واکنشى به اين مسئله مهم نشان نمى
دهد.
HRW
با ١٩ کارمند اندونزى راجع اين به موضوع صحبت کرده است و بيشتر آنها به
اين اعمال فجيج و غير انسانى اقرار کرده اند. اما آنان خيلى سريح بعد از
اظهاراتشان، اعلام داشتند که اين امر فقط در چند مورد صورت گرفته است و
بنا براين نيازى به تغيير ريشه اى شرایط موجود از طرف رژيم وجود ندارد.
بر طبق نويسنده اين خبر محمد على شهر٬
Sahr
Muhammed
Ally همه ٤٤ دختری كه
مصاحبه شدند، تعريف مى کنند که هيچ حقوق شايسته اى بابت ساعت کاريشان به
آنها تعلق نمى گيرد. بيشتر از نصف اين دخترها تحت تجاور و يا به نوعى تحت
خشونت قرار گرفتند. محمد على اعتقاد دارد که دليل اين نابرابرى به خاطر
اين است که رژيم اندونزى اجازه کنترل کامل کودکان را به کارفرماها داده
است .
٦٤٠٠٠٠ دختر ١٨-١٢ ساله به
عنوان کلفت در اندونزى کار مى کنند و این در حالی است که پايين ترين سن
مجاز٬ در این كشور بر اساس قانون٬ برای كار كردن ١٥ سال مى باشد. بسيارى
از مردم اندونزى برای كاستن فقر از كار خانگی كودكان استفاده میكنند.
اما چگونه اين دختران جوان مى
توانند احساس امنيت کنند در حاليکه همواره تحت تنبيه و تجاوز قرار
ميگيرند؟ اين گزارش به رژيم اندونزى فراخوان مى دهد که عکس العملى در
مورد حقوق کارى و دستمزد کودکان نشان دهد، مثلا ٨ ساعت کار در روز، مرخصى
کارى، دستمزد حداقل و همچنين حق تحصيلات را به رسمیت بشناسد.
اما نه تنها نمى بايد از دولت
اندونزى تقاضاى بهتر کردن شرایط کار را کرد، بلکه بطور جدى خواستار ممنوع
کردن کار براى کودکان شد. هيچ کودکى نبايد مجبور به کار شود و يا هيچ
خانواده اى به دليل مشکلات اقتصادى کودکش را به کار وادار سازد. جاى
کودکان نه در خانه ها به عنوان کلفت و نه در کارخانه ها، بلکه در کنار
پدر و مادرهايشان، در محيطى امن و لبريز از عشق مى باشد. صداهشان را بايد
در کوچه ها و محلهاى بازى همراه دوستانشان شنيد نه فرياد دردشان از ضربه
هاى کارفرما. آنها مى بايد روزها را در کلاسهاى درس بگذارند و بتوانند در
محيطى آزاد پرورش يابند، شاد باشند و کودکى را تجربه کنند. اين کودکان
نيستند که مسئول نگهدارى از والدينشان هستند بلکه جامعه مسئوليت فراهم
آوردن امکانات لازم و محيطى امن براى همه کودکان و جوانان را دارد.
اندونزى نمونه يکى از کشورهايى است که کودکان استثمار مى شوند و از وضعيت
ناسالم برخوردارند اما چگونه مى توان جلوى اين کابوس وحشتناک را گرفت؟
منبع : روزنامه
DN
