16 مهر و 16 آذر
در حاشیه روز جهانی کودک در ایران
سامان احمدی
جامعه ایران بار دیگر شاهد اتفاق مهمی بود. روز
۱۶ مهر ماه
به مناسبت روز جهانی کودک در شهر های مختلف
ایران مراسم های
با شکوهی برگزار شد. مراسم هایی گاه چندین هزار نفره،
های شاد
و مدرن. در حدود بیست و پنج شهر ایران. از شهر های کردستان گرفته تا
تهران
فعالین حقوق کودک، جوانان، زنان، فعالین کارگری و دانشجویان و در یک کلام
چپ جامعه 16 مهر را با
ابتکارات بی نظیر خود به روزی به یاد ماندنی تبدیل کرد. در این مراسم
ها قطعنامه های پیشرویی صادر شد. خواست های
رادیکال زیادی مطرح شد. صدای جامعه در دفاع از حقوق
کودکان بلند شد. افراد و ارگانهای مختلف حمایت
خود را از حقوق پایمال شده کودکان در
جامعه اعلام کردند. اعلام کردند که "کودکان
مقدمند". به فقر کودکان اعتراض کردند.
خواهان لغو "کار" کودکان شدند. بهداشت، مسکن و امکان
تحصیل کودکان را جزو حقوق پایه
ای آنها برشمردند. علیه تهدید جنگ و بمب اتم
شعار داده شد. این اتفاقات بسیار جالب و در خورد توجه است. به انسان
روحیه
میدهد.
اما واقعا چه اتفاقی افتاده است؟ چرا اینطور و در این
چنین ابعادی
به روز کودک توجه میشود ؟ بنظرم این موضوع را فقط در
متن تحولات رو به جلوی جامعه میشود توضیح داد. جامعه به
شدت در حال تغییر است. جنبش انقلابی مردم در
حال پیشروی است. مبارزه برای حقوق کودک در این شکل از چندی پیش در ایران
شروع شده است. میرود که به بستری برای نشان دادن اعتراض و خشم
مردم به وضع موجود بدل گردد. جشن "آدم برفی
ها" که اولین بار در سنندج برگزار شد شروع این حرکت بود. اما
به جرات میتوان گفت که مراسم امسال بی همتا
بوده است. چه به لحاظ استقبال از آن و
چه به لحاظ خواست های مطرح شده و رادیکالیسم
آن. این روز نشان داد که توازن قوا به نفع مردم تغییر میکند. این حرکت
یک بار دیگر نشان داد که چپ دارد
در جامعه دست بالا پیدا میکند و نقش فعال بازی
میکند. این حرکت خبر از قدرت یک جنبش عمیق و انسانی و کارگری میدهد. در
این روز اعلام می شود
که حقوق کودکان مرز و کشور نمی شناسد. با هرگونه
ناسیونالیسم و ملی گرایی و تبعیض
مرزبندی میشود. این روز علیه کل نظام سرمایه
داری و همه مصائب ناشی از آن است. علیه
وضع موجود است. نشان میدهد که جامعه ایران
دستخوش چه تحولاتی خواهد شد.
روز جهانی کودک در ایران
نشان داد که مردم مرعوب نشده اند. نه فقط مرعوب نشده اند
بلکه جسور و پر انرژی به میدان می آیند.
ترفند برگزاری " مراسم های
آلترناتیو" توسط رژیم هم مانع از تجمع چند هزار نفری
مردم در این روز نشد. ۱۶
مهر
امسال را باید در کنار اعتصابات تعطیل ناپذیر کارگری، اعتراض به قتل اکبر
محمدی، اجتماع خاوران، تجمع 22 خرداد زنان، اعتراض وسیع و گسترده به حکم
اعدام کبرا رحمانپور و وقایع دیگر نظیر این گذاشت تا فهمید در ایران چه
خبر است. بنظرم جنبش انقلابی مردم دارد به اعتماد بنفس بالای دست پیدا
میکند. خود آگاه تر و
رادیکال تر از قبل میشود. باید این روند را ادامه داد. باید برای حرکت
های بزرگتر آماده شد.
حزب ما روشن است که نقش فعال و تعیین کننده
ای داشته است و بعد از این حتی وظایف مهمتری بر دوشش قرار میگرد.
اما ۱۶ مهر امسال باید
الگویی برای
۱۶
آذر باشد. اینها از هم جدا نیستند. همه اشکال بروز
اعتراض جامعه به نظام کثیف
اسلامی سرمایه در ایران هستند. گرامیداشت روز جهانی
کودک در این ابعاد نشان داد که میتوان و باید ۱۶
آذر را به مراتب گسترده تر برگزار کرد. باید
به یک اعتراض همه مردم تبدیلش کرد. باید از
همین الان مشغول سازماندهی و برنامه ریزی
شد. در این مورد در اطلاعیه سازمان جوانان
کمونیست آمده است.
