میترا زینال
2007-03-10
کودکان مقدمند
وقتی این کلمه را در مکانی میشنوم یا می
خوانم خواه ناخواه به یاد کودکان می افتادم .آیا واقعا کودکان در این کره
خاکی مقدمند ؟وقتی به یاد کودکان در عراق ،افغانستان ، افریقا،
پاکستان،لبنان و ایران،می افتادم .............. آن وقت است که نمی دانم
در مورد کدامشان فکرکنم. کودکانی که از بدو تولد هیچ چیزی به جز فقر و
خون،جنگ،ترس نا امنی ،صدای به جز شیون و سوت خمپاره چیز دیگری را
نمبینند ونمی شنونند و حس نمی کنند در این دینای وارانه کودکان
مقدمند، نه برای رفاه و برای نیاز های اولیه وشادی کودکانه ووووووووبرای
از بین بردن حقوق اولیه شان برای از بین بردن آیندی که روبرو یشان هست
برای آنان چه فرقی می کنند(استثمارگران کودک) که کودکی در جنگ کشته شود و
یا اعضای بدنش را از دست دهد یا والدین اش را ، یا اینکه مبتلا به
بیماری ایدز باشد برای آنان چه فرقی می کنند که کودکی در خیابابان شب ها
را به روزها سپری کنند و یا برای فروش مواد مخدر از آنان استفاده شودو یا
اعضای بدنشان به فروش برسد. در این روز ها که نزدیک سال نو می باشد و در
ایران هم جشن می گیرند مرا به درون ایران و به آن جون و جوش که در این
روز ها هست می اندازد همه در حال خانه تکانی و خرید سال نو هستنندو وقتی
نگاه میکنی چیزی در این میان محسوس هست و آن که این جون و جوش نه برای
همه ، مادرانی که به کودکانشان سال گذاشته قول دادن که سال آیند برای
شان لباس نو بخرندو شام مفصلی در کنار پدر بخورنند ولی امسال هم آمده است
و باز مادر نتوانست قولی که داده بود را عملی کنند پدر سخت کار می کند و
زمانی به خانه میرسد که کودکانش در خواب شیرینی هستنند. کودکانش که به
مراتب این رویای زیبا را در خواب دیده اندهمه با هم در سر یک سفره ، سفره
ای پر از غذا های خوشمزه و با لباس های رنگارنگ و در اطرافشان پر از کادو
های جور وا جور، کودکان خیابانی که روز ها همه برایشان یک شکل دارد .
کار وکار و کار ،شادی آنان در این روز ها این هست که خیابان ها در این
روز ها شلوغ هستنند و شاید بتوانند از طرف رهگذاران مورد توجه وکمک
واقع شونند حتی فرصت فکر کردن ندارند که چرا من ندارم ؟ چرا من عید
ندارم ؟ چرا من خانه ندارم؟ چرا من اینجا هستم ؟ چرا من مدرسه نیستم؟ با
یاد این همه بی عدالتی اشک بر چشمانم جاری می شود .با خود می اندیشم
چطور می شود دیگر اشکی در چشمانه زیبای کودکان نبینیم و حسرت در دل های
کوچکشان نیابیم بایدبه جلو رفت باید تغییر داد باید این دینا وارانه را
تغییر بدهیم باید جنبید باید ایستاد و علامت ایست را بلند کرد محکم و پر
قدرت و منسجم فریاد زنیم دیگر بس است تجاوز،بی عدالتی . کشت وکشتار.
و در آخر می خواستم رسیدن بهاروسال نو را
به همگان بخصوص به کودکان سراسر دینا تبریک گفته و امیدوارم که سال پر
باری داشته باشیم
