دنيايى وارونه، نظامى غير انسانى

امير توكلى

مادر بعد از اينكه از آمدن پرستار بچه ها نااميد شد، ترينيتى يك ساله و شان چهار ساله را با خود به سر كار ميبرد. او مجبور است به سر كار برود. غيبت از كار يعنى اخراج و فقر هر چند آنها در يكى از ثروتمندترين كشورهاى دنيا يعنى آمريكا زندگى ميكنند. مادر به تنهايى زندگى خانواده را ميچرخاند و كسى نيست كه در غياب او از بچه ها نگهدارى كند و يا به او كمك كند. صاحبكار سختگير است لذا مادر مجبور ميشود كه كودكان را در ماشين اش در پاركينگى نزديك محل كار تنها بگذارد. براى بچه ها غذا و آب در ماشين ميگذارد و با  اظطراب و نگرانى فراوان از آنها دور ميشود. گرماى هوا بيرون از ماشين سى درجه است. كودكان بايد تا پايان كار مادر، در ماشين منتظر بمانند.

هشت ساعت بعد مادر از كار برميگردد. بچه ها اما ديگر زنده نبودند. ترينيتى و شان در گرماى بيش از شصت درجه در داخل ماشين خفه شده بودند. كودكانى يكساله و چهار ساله در فجيع ترين وضعيت از دست ميروند، در اين گرما يك بزرگسال در عرض چند دقيقه ميميرد.

اما مقصر كيست. پليس مادر را دستگير كرده است و دوستان و آشنايان نيز از بى مبالاتى مادر سخن ميگويند. اما واقعيت اين استكه در دنيا و در نظامى كه ما زندگى ميكنيم اكثريت مادران و يا والدين مجبورند كودكانشان را در موقعيتهاى نا مناسبى رها كنند و به سر كار بروند. صدها ميليون كودك روزانه در شرايط سختترى قرار ميگيرند چرا كه والدين آنها در كنارشان نيستند و يا هيچ مهد كودكى در دسترس نيست. كودكان خردسالى كه به كودكان كمى بزرگتر از خودشان سپرده ميشوند، كودكانى كه به مادر بزرگ و پدر بزرگ واگذار ميشوند، كودكانى كه به همسايه سپرده ميشود و يا كودكانى كه كاملا رها ميشوند با شيشه اى شير و يا آب قندى در كنارشان.

پدر و مادرانى كه دائما مجبورند در حال كار باشند اما حاصل كارشان باعث رونق زندگى و امنيت و آسايش خود و كودكانشان نيست. كودكانى كه رها ميشوند تا سرمايه داران سود بيشترى را كسب كنند در حالى كه خود از امكانات اوليه بى بهره اند. صدها ميليون پدر و مادر روزانه در استرس و نگرانى در فكر كودكانشان هستند. ميليونها نفر با اظطراب خود را به محل كار ميرسانند و يا با كمترين امكانات كودكانشان را در شرايطى غير انسانى رها ميكنند. مقصر و ريشه همه اينها نظام حاكم بر جامعه يعنى سرمايه دارى است. اين نظام مسبب تمامى اين شرايط غير انسانى براى بشريت امروز مى باشد.

مقصر مادر ترينيتى يك ساله و شان چهار ساله نيست، او و فرزندانش از قربانيان و از له شدگان زير چرخ همين نظام هستند. بايد دولت را زير سوال برد، بايد سياستها و روشهايى را مورد سوال قرار داد كه مادر ترينيتى را مجبور به رها كردن كودكانش كرده است. مسبب و مقصران بالايى ها هستند. اين نظام بى تفاوت به زندگى كودك را بايد زير سوال برد و نهايتا براى هر بهبود ريشه اى بايد اين نظام و اين سيستم حاكم بر زندگى انسانها را تغيير داد و زير و رو كرد. بايد نظامى در خدمت بشريت در خدمت آسايش و رفاه انسانها بر پا كرد. زندگى و آسايش كودكان بايد در الويت همه دولتها باشد. بايد با ايجاد مهد كودكهاى مجانى، مدرن و نزديك به كار والدين زندگى مطمئنى را براى همه اعضاى خانواده مهيا كرد. مدارس بايد مسئوليت نگهدارى از دانش آموزان را تا از سر كار بازگشتن والدين بر عهده گيرند. اينها امورى شدنى و قابل تحقق همين امروز هستند.

اما عملى شدن همين بهبودى هاى در دسترس، قبولاندن و به عقب راندن دولتهايى كه زندگى كودك در صدر الويتهايشان نيست به اعتراض و اتحاد همه ما بستگى دارد. بدون فشار و اعتراض ما، كودكانمان همچنان قربانيان اصلى اين نظام غير انسانى هستند.