به گزارش خبرگزاری مهر، ایجاد و راه اندازی " مهدهای کودک قرآنی" مهمترین اقدام در زمینه قرآنی- تربیتی برای سنین پیش دبستانی است که با بررسیها و تبادل نظر کارشناسان سازمان بهزیستی و سازمان دارالقرآن الکریم از سال 1386 به مرحله اجرا در خواهد آمد.

سطور بالا به انداره کافی چندش آور و منزجر کننده است. تلاش و تقلای نهادهای حکومت جمهوری اسلامی برای مسموم کردن و شستشوی مغزی کودکان، امروز دیگر تلاشی برای بقاء نظام سرا پا ضد کودک این رژیم است. نهاد جناحهای رژیم شامل سازمان موسوم به دار القرآن و سازمان بهزیستی، در اقدامی سازمانیافته حکومتی، در تدارک ایحاد مراکزی تحت عنوان "مهدهای کودک قرآنی" هستند. قرار است در این مراکز که برای کودکان زیر سن دبستان تدارک دیده شده، کودکان 3 تا 6 ساله را به زهرآگین ترین مزخرفات ارتجاعی و ضد بشری آموزش دهند.

طرح تاسیس این مهد کودک ها، طرح، الگو و توحشی است که طالبان در افغانستان، بر سر کودکان معصوم و بی خبر از انگیزه های ضد بشری نمایندگان اسلام و اسلام سیاسی، اعمال می کردند.

این تقلاها قبل از هر چیز، تلاشی برای بقاء رژیمی ضد کودک است که بزعم خویش می خواهد کودکانی را که بجز پرواز در دنیای بازی، صداقت، پاکی، دوست داشتن و محبت، به چیز دیگری نمی توانند بیاندیشند، به سلاخ خانه زهرآگینی ببرد که در آن، آموزش و تعلیم خرافات، جهل، مرد سالاری، درجه چندم بودن زن، تروریسم و هر آنچه را که با انسان و انسانیت در تضاد است، تحت عنوان مهدهای کودک قرآنی به خورد کودکانی بدهد که بجز ظرافت و لطافت دنیای کودکی خویش به چیز دیگری نمی اندیشند. ابن طرح و برنامه های مسموم کننده می کوشد تا از این طریق بتواند نسل آینده را اندکی در تداوم عمر ننگین و رو به زوال خود تضمین کند.

این گونه طرحهای طالبان بداد رژیم جمهوری اسلامی نخواهد رسید. نسل جوان امروز نسلی است که در دوران قدر قدرتی و کشتار انسانهای این کشور بدست این رژیم چشم به جهان گشوده است. مبارزات و اعتراضات این نسل و در طول حاکمیت سیاه اسلامی، عقب نشینیهای زیادی را به این رژیم تحمیل کرد.

نسل جوان امروز و در دوران کودکی اش، دارالقرآنهای به مراتب سازمانیافته و طراحی شده دوران تثبیت این رژیم را هم از سر گذراندند. که بارقه های آن را در دانشگاه ها دیدیم. دانشجویان معتزض چپ . کمونیست، همان جوانانی هستند که که در دوران ظهور جمهوری اسلامی و بعد ار آن متولد شدند.

کودکانی که امروز با چشمانی باز دارند رژیم سراپا نکبت اسلامی را تجربه می کنند، کودکان و نوجوانانی هستند که در جریان اعتصاب معلمان، برای بدست آوردن خواست و مطالبات پایمال شده شان، با حاضر نشدن در مدارس درس نشان دادند که برای حکومت خدا و قرآن هم کوچکترین ارزشی قایل نیستند. رژیم اسلامی شاید توانسته باشد سود پنج در صدی از این کودکان و جوانان را به کیسه حوزه های علمیه ریخته باشد اما سودی عاید تضمین و بقای رژیم را با خود به همراه نیاورد. همین پنج درصد هم در پشت کامپیوترهای حوزه علمیه اش در قم، بجای مطالعه و مرور قرآن، دارد موزیک غربی گوش می دهد و با دوست دخترش چات می کند وو...

رژیم اسلامی ضد کودک وضعش از این هم خرابتر است. چون بنا بر این طرح که قرار است شستشوی مغزی کودکان را در مهد کودک قرآنی به اجرا در آورد، فاقد مربی کافی و لازم برای این جنایت است و در همین طرح خواستارتعلیم و تربیت مربی برای این امر شده است.

همه این تقلاها نشان از استیصال و درماندگی رژیمی است که در واپسین روزهای عمر سیاه خود، به تلاشی پرداخته است که بجز اخته کردن دنیای شاد، بازی و نشاط کودکان، تضمین دیگری برای بقاء را نمی تواند نسیب خود کند.

چه بايد کرد؟

خارج از اینکه اسلام، قرآن و قوانین اسلامی، چقدر قادر خواهد بود با اتکا به این شیوه ها و اجرای طرحهای ضد کودک، بقاء خود را ادامه دهد، بایستی در مقابل هر نوع دست درازی به دنیای آغازین کودکان توسط مذهب و بویژه قوانین و فرامین ضد بشری اسلام و قرآن ایستاد. نباید گذاشت که خرافه و جهل و مراکز تولید بسیج و حزب الله را بر روی کودکان خردسال به اجرا بگذارد. تعرض به دم و دستگاهی که کودکان را از همان دوران چشم گشودن به دنیای دور و بر خود و از طریق این مراکز دچار افسردگی می کند، یک وظیفه مهم و حیاطی فعالین و مدافعین حقوق کودکان است. والدین کودکان نیز مسئولیت بمراتب سنگین تری در قبال فرزندان خود دارند و باید در مقابل آن حساسیت، سرپیچی و اعتراض خود را نشان دهند.

جنبش دفاع ار حقوق کودک در هر گوشه جامعه برای دفاع ار حقوق کودک و در برابر مسئولیت انسانی و تاریخی که بر عهده دارد، باید عکس العمل نشان دهد. عدم تمکین به سیستم آموزش اسلامی، باید به میدان بیاید. باید خواهان جدا کردن مذهب از آموزش و پرورش شد. آموزش و پرورش رژیم اسلامی نیز به اندازه کافی، تعفن اسلامی را با خود به همراه دارد اما این شعار و این مطالبه در میان کانون ها و نهادهای مدافعین حقوق کودک، می تواتد محوری ترین خواست در مصون داشتن نسبی کودکان در ایران باشد. راههای گوناگون دیگری را می توان اتخاذ کرد. سر باز زدن والدین کودکان از فرستادن فرزندانشان به این مهد کودک های قرآنی، پشتیبانی سازمانها و نهادهای غیر دولتی مدافع حقوق کوک از این گونه اقذامات در جهت راه اندازی حرکتی در به کرسی نشاندن شعار،" مذهب باید از آموزش و پرورش جدا باشد" ایجاد هر گونه تشکلی که می تواند رسالتی در دفاع از حقوق کودک، چه در سطح سراسری و محلی داشته باشد، آن راه کارهایی است که می تواند امنیت فکری، روحی و روانی را در این سنین کودکی و در مقابل هر گونه گزندی از جانب سیستم آموزش قرآني رژیم حاکم تا حدودی تضمین کند. نباید بگذاریم این غنچه های نو شکفته را در این مهد کودکهای قرآنی، پژمرده کنند. تاریخ در آینده، نظاره گران امروز، والدین و مدافعین حقوق کودک، روشتفکران، نویسندگان و هر انسان شرافتمندی که ذره ای قلبش برای کودکان می طبد و به مسمومیت و خطرناک بودن این مهد کودک ها واقف و آگاه هستند تحت هیچ گونه توجیه و بهانه ای نخواهد بخشید. وظیفه و مسئولیتی بس خطیر در قبال کودکان بر عهده ماست. باید دست مذهب و نهادهای اسلامی را از زندگی کودکان کوتاه کرد. همه ما در قبال سرنوشت امروز و آینده کودکان مسئولیم.