اول ماه مه روز جهانى كارگر را پيش رو داريم. در اين روز كارگران و مردم آزاديخواه به خيابانها ميآيند تا اعتراض خود را به نظام سرمايه دارى و حكومت هايش ابراز كنند. روزى كه در همه اقصا نقاط جهان شاهد صف آرايى مزدگيران و فرودستان در مقابل طبقه سرمايه دار هستيم. در شرايط سياسى امروز ايران اما، اول ماه مه نه تنها تجلى اين رو در روى طبقاتى است بلكه بيش از آن و فراتر از آن تعرضى به حكومت هار و ضد بشرى است. اوباشان اسلامى در حكومت نه تنها استثمار وحشيانه اى را به كارگران و طبقات فرو دست تحميل كرده اند بلكه با قوانين قرون وسطايى شيرازه زندگى روزمره مردم را نيز از هم گسيخته اند. قوانينى كه تبعيض، جهل و بى حقوقى اركان و پايه هاى آن است.

در مقابل اين وحشيگرى اما، جامعه و در پيشاپيش كارگران و مردم آزايخواه و انساندوست ساكت نيستند، نظاره گر نيستند، توجيه كننده وضع موجود نيستند و حل مشكلات را به آينده اى دور و به دست دولتمردان نسپرده اند. ما با جامعه اى خروشان، معترض و با خواستهايى شديدا انسانى و راديكال روبرئيم. هر ساله در اول ماه مه اين خيز براى رهايى را در قعطنامه ها و خواستهاى كارگران مى بينيم. امسال نيز بيش از پيش بايد رهايى كل جامعه در قطعنامه ها تجلى يابد.

هر ساله در قطعنامه هاى كارگرى در تهران، سنندج و ديگر شهرها خواست ممنوعيت كار كودكان و برخوردارى كودكان از محيطى امن، سرشار از شادى و نشاط و امكانات آموزشى بهداشتى و رفاهى، مطرح شده است. امسال بايد علاوه بر اينها بر محكوم كردن اعدام كودكان تاكيد شود و خواهان توقف فورى تمامى احكام اعدام شد. هيچ كودكى نبايد زندانى گردد. بايد سيطره مذهب بر آموزش و پرورش محكوم شود و مدارس بر پايه علم و مدرنيسم و برابرى جنسى استوار شوند. وضعيت معيشتى خانواده و درآمد والدين بايد تامين كننده زندگى انسانى كودكان باشد. به اين بربريت و به اين بى حقوقى كودكانمان بايد معترض بود.

در اول ماه مه كودكان را در قطعنامه هايتان فراموش نكنيد!