فرزانه محمدپور

خاطره . . .

هنوز می تونم درد ناشی از ضربه خط کش آهنی رو روی دستام حس کنم همینطور٬ سرمای شدید و برف و یخبندان زمستان آن سال رو.درست یادم نیست کلاس چندم ابتدایی بودم شاید هشت یا نه ساله بودم. فقط چند دقیقه دیر رسیده بودم و باید توی صف می ایستادم برای کتک خوردن از دست مدیر عظیم الجسه مدرسه که به نظرم ترکیب یه هیولا رو داشت البته اون موقع چون کوچک بودم اینطوری به نظرم می اومد. اما واقعا آدم بد اخلاق و عصبی بود یا شایدم اینطوری وانمود می کرد اما همه بچه ها ازش حسابی می ترسیدن. بعد از چند نفر نوبت من شد التماس می کردم و طلب بخشش می کردم اما مگه گوشش به این حرفها بدهکار بود خط کش رو می برد بالا و در حالی که تمام بدنم می لرزید محکم به دستهای یخ زده ام می زد گریه می کردم و برای اینکه درد خط کش کمتر بشه به دستام ها میکردم و التماس می کردم اما بی نتیجه بود.دستهام قرمز مایل به کبودی شده بود.اما هیولا دست بردار نبود. هیچوقت یادم نمیره. امروز بعد از سالیان زیاد وقتی به اون روز فکر می کنم و با خودم این جریان رو آنالیز می کنم نتیجه می گیرم که این سیستم دیکتاتوری و بیمارگونه نه تنها توی سیستم آموزشی ما بلکه توی تمامیت جامعه ما نهادینه بود و تا کوچکترین محیط اجتماعی یعنی خانواده نفوذ کرده بود. و هر کس که می تونست به کوچکتر و یا به افراد ضعیف تر به لحاظ اجتماعی و اقتصادی زور می گفت و این کار همینطور در جوامعی مثل ایران ما داره بازتولید می شه. برمی گردم به عکس شش سالگی دخترم که توی ایران مراحل رشدش رو گذرونده و به عکس پسرم که رشدش رو در کشور سوئد گذرونده نگاه می کنم حتی این تفاوت رو در عکس اونها هم می شه دید از طرز نگاه کردن و لبخندشون. بله این تفاوت به طرز  بارزی روشنه .بچه ها شرایط بهتری رو اینجا دارن و این غیر قابل انکاره. (البته کاری به مراحل نوجوانی و جوانی نداریم جون بحث این مرحله خیلی گسترده و پیچیده است)

خشونت رو از کودکی می شه توی اون جامعه لمس کرد و این خشونت برگرفته از معضلا تی هست که توی اون جامعه وجود داره به دلایل متفاوت اعم از فقر اقتصادی وبیکاری وآموزش و پرورش و محل زندگی موقعیت اجتماعی و فرهنگی و غیره....هست که همه اینها برمی گره به فاصله طبقاتی و فقر ناشی از اون.

کودکان ما این سرمایه ها و آینده سازان اون کشور توی یک چنین جوامعی پرورش پیدا می کنند و این طبیعی هست که این خشونت رو به کودکان خودشون منتقل می کنن و تا زمانی که کل ساختار اون جامعه عوض نشه متاسفانه این خشونت بازتولید می شه و صدمات جبران ناپذیری رو به بار میاره .و به یاد سرود انترناسیونال میفتم (باید از ریشه براندازیم کهنه جهان ظلم و بند . . . وآنگه نوین جهانی سازیم هیچ بودگان هرچیز گردند