روز شنبه 17 اکتبر است. آدم قلبش آرام و قرار ندارد. به کمی هوای تازه احتیاج داشتیم. نوجوانانی که در زندان جمهوری اسلامی بسر میبرند اگر الان ازاد بودند تا از خود دفاع کنند چکار می کردند؟ به خودمان گفتیم بگذار همان کار را بکنیم که اگر آنها آزاد بودند میکردند. بگذار صدای انها بشویم و اینطور شد که بساط مان را برداشتیم و به میدان ترافالگار در مرکز لندن رفتیم. آنقدر مورد حمایت و تشویق مردم، پیر و جوان، زن و مرد از طرف هر آدم شرافتمندی که از آنجا رد میشد قرار می گرفتیم که به یک روز فراموش نشدنی برای ما تبدیل شد.

دسته دسته مردم به طرف ما میامدند و پتیشن "علیه اعدام کودک در ایران" را که به شکل یک پرچم بزرگی  روی زمین پهن کرده بودیم، امضا میکردند. دسته دسته دور ما جمع میشدند و به صحبت ما گوش میدادند. میخواستند کاری بکنند. میخواستند نفرتشان را به هرشکل شده علیه این قرون وسطای های حاکم بر ایران را نشان دهند. شجاعت مردم ایران را تحسین میکردند و میخواستند با آنها همبستگی کنند. شعار میدادند، پرچم مان را بالا میبردند، کمک مالی میکردند، عکس میگرفتند، در آغوشمان میگرفتند و برایمان آرزوی موفقیت میکردند. ظرف سه ساعت حدود هزار نفر پرچمی را که شعار اعدام کودک باید متوقف شود روی آن بود امضا گذاشتند. در میان این امضا کنندگان نوجوانان زیادی به چشم می خوردند که با قلب شان امضا می کردند و بزرگترهائی که خشم و نفرتشان از جمهوری اسلامی را در چهره ها و پیام هاشان نشان میدادند. میگفتند که آیت اله ها بی نهایت مایه شرم بشریت هستند.

خانمی آمده بود که اگر ما کنترلش نمی کردیم تمام محل را به هم میریخت. آنقدر خشم در وجودش تلنبار شده بود که میخواست بیرون بریزد. فریاد میزد، جمهوری اسلامی را لعن و نفرین میکرد. نمیدانم چگونه احساساتش را تصویر کنم. می گفت اینها حق ندارند جان یک انسان را از او بگیرند. مرا به ایران بفرستید تا به این خون آشامان نشان دهم که دنیا با آنها مخالف است. می گفت اگر قرار است جان کسی را بگیرند بیایند جان مرا بجای این نوجوانان بگیرند. مریال از انجا رد میشد، از فرصت استفاده کرد و میکروفون را گرفت. مریال نمونه  یکی ازمیلیونها طرفداران مردم بپاخاسته ایران است. 82 سال دارد فعال است و روحیه یک جوان 18 ساله را دارد و چند هفته قبل یک روز برای جنبش همبستگی با مردم ایران در میدان ترافالگار حاضر شده بود. مریال گفت "من می خواهم همبستگی ام را با مردم ایران ابراز کنم و بویژه با بچه ها و زنها. می خواهم عمیق ترین همدردی هایم را با آنها علیه سنگسار زنان و تمام وقایع تلخ و ناگواری که برای زنان در ایران اتفاق می افتد نشان بدهم. میدانم که من آدم خوشبختی هستم که در انگلستان هستم و تحت چنین حکومتی زندگی نمیکنم، اما پیامم به شما این است که شجاعتتان را ادامه بدهید ، خیلی ها با شما هستند، شما شگفت زده خواهید شد اگر بدانید از چه حمایت وسیعی در سراسر دنیا برخوردار هستید. در مبارزه تان برای آزادی. من برایتان بهترین آرزوها را دارم". یک گروه 15- 20 نفری از تین ایجرهائی که از اسپانیا اخرین روزهای سفرشان را در لندن می گذراندند با دیدن ما شروع کردند به تشویق کردن. در یک چشم بهم زدن ما را محاصره کردند سه نفرشان پرچم های علیه اعدام کودک و آزادی برابری را بلند کرده بودند، چند نفرشان پشت میکروفون شعار میدادند و اعلام همبستگی میکردند و بقیه مشغول امضای پتیشن شدند. با اینکه عجله داشتند اما بیش از ده دقیقه پیش ما ماندند و به سختی ما را ترک کردند. واقعا از این کار لذت بردند و احساس افتخار میکردند که خود را در حمایت از مردم ایران شریک میدیدند.

مساله اعدام بچه ها چیزی است که هر آدم شرافتمندی با هر مرامی، با هر دینی یا بدون هردینی، با هر رنگ و شکلی با هر زبانی با آن مخالف است و هیچ شک و تردیدی در وحشیگری آن ندارد. دو روز قبل هم در میدان ترافالگار بودم. گروه دو نفره موزیک فرناندو برایمان گیتار و بونگو زدند و توجه مردم را در حالیکه پرچم اعدام کودکان متوقف کنید را در جلو خود پهن کرده بودند به خود جلب کردند. با من عکس گرفتند و کارتشان را برای تماس های بعدی در اختیارم گذاشتند. دهها نفر مشغول عکس گرفتن از این زوج هنرمند باحال و پرچم های ایران سولیداریتی بودند.

الان سه ماه است که هرروز مردمی که از کار روزانه به خانه هایشان برمیگردند، توریست ها و مردمی که برای تفریح یا خوردن آبجو و قهوه ای از میدان ترافالگار لندن رد میشوند، خانواده ها و زوج های جوانی که برای قدم زدن به این میدان میایند، هرروز فعالین جنبش همبستگی را که این روزها اساس کارشان را به اعتراض علیه اعدام کودکان در ایران اختصاص داده اند میبینند و دقایقی آنها را همراهی میکنند. اعلامیه میگیرند و برای کاری اعلام آمادگی میکنند. شنبه قبل دو ساعت همراه با چند نفر از فعالین ایران سولیداریتی هزار نفر پارچه شش متری ما علیه اعدام کودک و مشخصا اعدام بهنود را امضا کردند. هزار نفر در عرض دو ساعت، فضای پرشور همبستگی را بخوبی بیان میکند. این ما هستیم که باید باشیم و این همبستگی ها را شکل بدهیم و آنرا امکانپذیر کنیم. حیف است حتی یک روز میدان را خالی بگذاریم و به مردم شریفی که مشتاقانه میخواهند کمک کنند امکان همبستگی ندهیم. این همبستگی ها و شور و شوق ها واقعا آدم را به وجد میاورد. دلم میخواست حتی یک روز را از دست ندهم. همبستگی های پرشور با مردم ایران که از سه ماه قبل اوج گرفته است، به آدم انرژی میدهد. خیلی از همین مردم شریف از هنرمند و نویسنده تا تعمیرکار ماشین، از معلم جوان تا مریال 82 ساله هستند که اکتیویست های این حرکت شده اند و حضور هرروزه در ترافالگار را سازمان داده اند.

با ما به ترافالگار بیائید و در این شور همبستگی شریک شوید. تردید نداشته باشید که هر جا بساط حمایت از مردم ایران را پهن کنید همین جواب را میگیرید. این کار واقعا لذتبخش است و میتوانیم چنان فشاری به جنایتکاران جمهوری اسلامی بدهیم که اعدام کودکان را متوقف کند. این کار شدنی است و باید به سرانجامش رساند.

بهار میلانی

١٨ اکتبر ٢٠٠٩
bahar_milani@yahoo.com