ترجمه متن سخنراني هما ارجمند در كنفرانس هاتون

اين كنفرانس كه به مناسبت ۸ مارس روز جهاني زن در كلن آلمان تشكيل شده بود با حضور هشت سخنران ديگر در روز چهارشنبه ۸ مارس با موفقيت برگزار شد. سخنرانان ديگر اين كنفرانس، مينا احدي، آيان هرشي علي، آذر ماجدي، مريم نمازي، فاطمه بله رز، روزا لوگار، كريستا شتوله، هاينلور وليامز بودند. تم اصلي اين كنفرانس قتلهاي ناموسي و راه هاي مقابله با آن بود.

با تبريك به همه شما به خاطر روز جهاني زن و با اميد به پيروزي هاي هر چه بزرگ تر در راه رهايي زنان.

به طور قطع همه شما از جناياتي بنام قتل هاي ناموسي در كشورهاي اروپايي و امريكاي شمالي و گسرش آن خبر داريد و اين كنفرانس هم اساسا ميخواهد بروي اين مسئله پرتو افكند و جهت مقابله با اين پديده شوم و ضد بشري راه حل هايي را ارائه داده و نيروي اجتماعي وسيع تري را جهت پايان دادن بدان بسيج كند. تا حال از زواياي مختلف به قتل هاي ناموسي پرداخته اند، ريشه هاي آن را توضيح داده، راه حل هاي گوناگوني را در دستور گذاشته اند، و تا حدودي در بعضي كشورها به پاي اقدامات جدي براي نجات كساني كه با خطر چنين قتل هايي مواجهه اند، رفته اند و يا موسساتي را جهت مبارزه با آن اختصاص داده اند و يا قوانين سخت تري جهت مجازات كساني كه بدين كار مبادرت ورزيده اند وضع كرده اند. اما واقعيت ها نشان مي دهد كه همه اين ها كافي نبوده و برگزاري اين كنفرانس و استقبال از آن نيز خود گواه آن است كه كماكان بايد كارهاي اساسی جهت پايان دادن به اين بربريت آشكار صورت گيرد.
تا آن جايي كه به كشورهاي اسلام زده و يا كشورهايی كه فرهنگ عقب مانده در آن به وسيله دولت ها و جنبش هاي مذهبي تقويت و حراست مي شود برمي گردد مجازات زنان به خاطر عدم تبعيت از رسوم و سنن و اعتقادات مذهبي با عنوان قتل هاي ناموسي از خيلي پيشتر متداول بوده و اين خشونت حتي به شكل دولتي آن نيز اعمال مي شده است. اما آن جايي كه اين مسئله به كشورهاي اروپايي و امريكاي شمالي برمي گردد قتل هاي ناموسي پديده ای ست كه به يكی دو دهه اخير مربوط بوده و اين بلاواسطه به رشد جريانات قومي و مذهبي در اين كشورها ربط پيدا مي كند. در كانادا با قتل هاي ناموسي در ابعاد وسيع مواجهه نيستيم. در آن جا زنان و دختران خاطي را سرپرستان مرد خانواده به كشور به اصطلاح مادر، چون هند، پاكستان و افغانستان برده و به قتل مي رسانند و باز مي گردند و يا به دست مزدوراني مي سپارند تا حكم مرگ آنان را اجرا كنند. حتما گزارشهاي تكان دهنده در اين رابطه و يا فيلم هاي مستند و بعضا سينمايي كه از چنين جناياتي پرده برداشته اند را ديده ايد.
در اين جا نمي خواهم بر اين تاكيد گذارم كه چه رابطه تنگاتنگي بين اين خشونت ضد انساني در قبال زنان با رشد و گسترش جنبش هاي مذهبي و فرهنگ هاي عقب مانده و ضد زن وجود دارد. اين ها را دوستان ديگر توضيح داده اند و يا توضيح خواهند داد. من در اين جا بر يك نكته مي خواهم تاكيد كنم كه قتل هاي ناموسي مجازات زناني است كه خارج از عرف ديني، سنتي و فرهنگي غالب بر جامعه خود عمل مي كنند و يا به تعبيري ديگر مجازات كساني است كه مي خواهند روابط شخصي و نوع زندگي خود را خود تعيين كنند. قربانيان آن از زنان و دختراني تشكيل مي شود كه مي خواهند آزاد باشند و از زندگي مدرن و انساني لذت ببرند. اين مجازات را مي توان با مجازات زنده سوزاندن زناني تشبيه كرد كه در قرون وسطي به اتهام جادوگري مستوجب آن مي شدند. همانقدر زنده سوزاندن زنان در آن قرون تاريك مورد شماتت و تقبيح امروز ما است به قتل رساندن زنان و دختراني كه قرباني بربريت خانواده ها و "جامعه" مذهبي مي گردند نيز بايد مورد تنفر بوده و در قبال آن كاري اساسي انجام داد. قربانيان قتل هاي ناموسي به بياني ديگر سمبل آن مقاومت و مبارزه اي است كه در جامعه هايي كه گروه هاي قومي و مذهبي دست بالا را دارند. نبايد گذاشت اين نيروي مقاومت بيش از اين پرپر شوند. اگر كساني هنوز معتقدند كه ستم كشيدن و توسري خوردن و به حساب نيامدن جزئي از فرهنگ زنان در كشورها و جامعه هاي به اصطلاح مذهبي است، كافي است زناني را كه قرباني بلاواسطه قتل هاي ناموسي هستند را چه در سطح اروپا و امريكا و خاورميانه بشمارند و بدان توجه كنند.
اما راه چاره چيست؟ به طور قطع مي توان ده ها راه حل كوچك و بزرگ براي پايان دادن به اين بربريت آشكار و جنايت عليه زنان ارائه داد. نمي توان گفت شاه كليدي وجود دارد كه با دست يابي به آن مي توان يك باره ريشه اين توحش را خشكاند. مي توان بر اين تاكيد گذاشت كه بايد مجازات هاي سنگيني براي كساني كه دست به چنين عمل جنايتكارانه مي زنند تعيين كرد. مي توان بر اين تاكيد داشت كه بايد شرايط را براي انتيگراسيون فراهم كرد تا در گتوهاي قومي و فرهنگي زنان و كودكان به سادگي و در سكوت مورد تعدي و توحش قرار نگيرند. مي توان و بايد مذهب را همه جانبه از آموزش و پرورش و دولت و سيستم قضايي جدا كرد. مدارس مذهبي و حجاب كودكان را ممنوع كرد تا از دست اندازي مذهب بر زندگي دختران جلو گرفت و يا هر نوع آزار و تحقير كودكان و بخصوص دختران را مورد تعقيب قانوني قرار داد. ميتوان ميليون ها دلار خرج آموزش جامعه در رابطه با خشونت به زنان و راه هاي مقابله با آن كرد. مي توان نهادهای مخصوص با شلتر و مددكاران اجتماعي و هات لاين ويژه براي جلوگيری از قتل هاي ناموسي ايجاد كرد و يا حتي تدابير امنيتي چون حفاظت از شاهدان جنايي را تجويز كرد. اما در راس اين ها يك كمپين سياسي جهت كنار زدن مذهب و فرهنگ هاي ضد زن است كه بايد اساس قرار گيرد. اگر اين را شاه كليد معضل ندانيم، حتما آن را بايد يك ركن اساسي جهت به پايان رساندن اين جنايت قرون وسطي دانست.
اما منظور از كمپين سياسي و فعاليت سياسي در رابطه با قتل هاي ناموسي چيست. براي اين كه تصوير روشني از اين كار بدهم لازم مي دانم آن را غير اثباتي توضيح دهم. ببينيد شما نمي توانيد صرفا عاملان قتل هاي ناموسي را به اشد مجازات برسانيد ولي از طرف ديگر به گروه هاي مذهبي امتيازات عظيم مالي بدهيد و اين كاري است كه امروز در غرب خيلي متداول شده است. من در اين جا نمونه هايي را شاهد خواهم آورد تا به ابعاد وحشتناك حمايت هايي كه دولتها به گروه هاي مذهبي چه كاتوليك و چه اسلامي و چه يهودي مي كنند پي ببريد. همين هفته پيش دادگاه عالي كانادا ممنوعيتي را كه آموزش و پروش براي حمل خنجر توسط دانش آموزان سيك گذاشته بود لغو كرد. حزب محافظه كار استان انتاريو همان استاني كه ما در ماه سپتامبر گذشته توانستيم نخست وزيرش را مجبور كنيم تا دادگاههاي مذهبي را ممنوع اعلام كند در حال بردن طرحي است كه به گروه هاي اسلامي نيز بودجه لازم براي باز كردن مدارس داده شود. به گروه هاي اسلامي نيجريه در حال دادن ۶۵ ميليون دلار هستند تا قوانين شريعه را آن چنان پياده كنند تا بر زنان زياد ظلم نشود و يا به قولي در شريعه اصلاحات صورت دهند. و يا به پوزشخواهي دولت ها از گروه هاي اسلامي در رابطه با جريان كارتون ها توجه كنيد. همه دولت هاي غربي از كوچك و بزرگ اول از همه كارتونيست ها را محكوم كردند. اتحاديه اروپا در حال ارائه قطعنامه اي است كه از اين پس هر گونه انتقاد به مذهب و اسلام به طور مشخص ممنوع و غير قانوني گردد. و يا به كمك ۳۵ ميليون دلاري دولت سابق كانادا به گروه اسلامي اسماعيليه توجه كنيد و يا به عقب نشيني دولت فرانسه در رابطه با ارائه نوع غذا به كودكان دبستاني نگاه كنيد. (دولت فرانسه در ازاي خواست گروه هاي اسلامي گوشت خوك را از غذاي مدارس حذف كرد و الان اين گروه ها خواهان دادن گوشت حلال به كودكان خانواده هاي اسلامي هستند) مي بينيد همه جا كرنش آشكار و امتياز دهي به گروه هاي مذهبي است. اين هر راه حلي را جهت پايان دادن به خشونت به زنان توسط گروه هاي مذهبي و خانواده هاي مذهبي را به طور قطع خنثي خواهد كرد. نمي توان در بوق و كرنا از حقوق زنان دفاع كرد ولي در عمل اجازه داد مذهب و فرهنگ هاي ارتجاعي و ضد زن هم چنان ميدان داري كنند و بر زندگي مردم چنگ بياندازند. به اين اعتبار تاكيد من در كنار مبارزه براي تدوين و اجراي قوانين در دفاع از زنان و جهت مقابله با قتل هاي ناموسي، تامين امكانات و تسهيلات براي زنان مورد خشونت واقع شده و تهديد شده و ديگر اقدامات ضروري، كمپين سياسي براي مذهب زدايي از جامعه است. نبايد هيچ دسته و گروه مذهبي از دولت امكانات مالي، تبليغي و اداري بگيرند و از دست اندازي نهادها و دستگاه هاي مذهبي در امور جامعه و دولت بايد جلوگيري كرد. بايد آن چه را كه بر سر مذهب در انقلاب فرانسه آوردند را احيا كرد تا توانست به قتل هاي ناموسي نيز پايان داد