وضعیت کودکان و كودكان پناهنده در ترکيه
حمايت قانونى از کودکان٬ ممنوعيت کار کودکان٬ آموزش
رايگان براى کودکان٬ تامین بهداشت و سلامتی آنان و مقابله با تعرض به جسم
و روح آنان در ابتداى قرن بيست و يکم در واقع یك شاخص اصلى جامعه متمدن و
مترقی است. در جامعه اى که احزاب و گروهاى سياسى آزادیخواه و مترقى آن
دفاع از کودکان را صرف نظر از موقعیت اقتصادی خانواده و مليت و جنسيت امر
مهم خود ندانند بطور يقين در بسیج جامعه و ایجاد تحول واقعی از ضعف و
محدود نگری عمیقی رنج میبرد. در ترکيه عليرغم اينکه احزاب و گروهاى
سياسى چپ و آزدیخواه بصورت علنى موجود مى باشد اما هیچ یك به مسئله
كودكان و حقوق آنان توجه جدیی ندارند. تا آنجایی كه به احزاب ملی و به
ظاهر لیبرال و سكولار كه بعضا در قدرت هم دست دارند برمیگردد صرفا به
رفرمهاى آتاتورکى لم داده و انتقادی به آنچه كه به كودكان در این كشور
میرود را موضوع خود نمیدانند. احزاب و گروههای چپ نیز متاثر از شوروی و
یا چین در برنامه و فعالیتهایشان مسئله رفاه و آسایش و امنیت كودكان
اساسا جایی ندارد. درست در مقابل چشمان شان كودكان خیابانی٬ كودكانی كه
دست تكدی بروی عابرین گرفته اند٬ كودكان كه در كارگاهها و زاغه ها در
مقیاس میلیونی به بیگاری و استثمار وحشیانه كشیده میشوند در حال پرپر شدن
هستند ولی واكنشی جدیی از اینها مشاهده نمیشود. میلیونها كودك از آموزش و
تحصیل محرومند چرا كه خانواده هایشان عاجز از تامین هزینه های تحصیلی
هستند و اینها هیچ كمپینی را در این رابطه بپا نمیكنند. حكومت مذهبی
متاثر از جمهوری اسلامی در مقابل روی شان با گشودن مدارس اسلامی و
تبلیغات وسیع جهت حجاب كردن بر سر كودكان دختر به طور آشكار به حقوق
كودكان در حال تعرض وسیع است ولی این احزاب سرهایشان را زیر برف كرده
اند. اين خاصيت همه دولتهايى سرمایه داری است که حمله خود را از نقاطى
شروع ميکنند که نيرويى براى دفاع از آن نقاط آماده نباشند.
در كنار آنچه كه به كودكان درترکيه بطور علی العموم
میرود این را هم باید بیافزایم كه در این كشور هزاران كودك به همراه
خانواده های خود كه در تركیه پناهنده هستند در شرایط غیر انسانی بسر
میبردند. این كودكان از همان حداقل امكانات موجود در این كشور٬ همچون حق
تحصیل و بیمه های دولتی و غیره محروم اند. این كودكان كه بخاطر تهیدستی
سرپرستانشان كه مجوز كار كردن ندارند و یا با كارهای غیر قانونی از
دستمزدهای بسیار پایینی برخوردارند٬ شدیدا از سوتغذیه و كمبود امكانات
بهداشتی و حداقل امكانات تفریح و ورزشی و تحصیلی رنج میبردند. تعداد
زیادی از این كودكان از بیماریهای جسمی و روحی شدیدا در عذاب هستند و
کميسارياى عالى پناهندگان در این كشور كه بنا به تعریف قرار است از حقوق
خانواده های پناهنده و كودكانشان حمایت كند خود یكی از مسببهای آنچیزی
است كه بر این كودكان میرود.
كل این شرایط قابل تغییر است و باید تغییر یابد. این
وظیفه همه انسانهای مترقی و آزاده و كلیه سازمانهای كه خود را مدافع حقوق
انسان٬ حقوق كارگران و حقوق پناهندگان میدانند است كه مسئله كودكان و
تامین یك شرایط انسانی برای رشد و شكوفاهی آنان را بطور جدی در دستور خود
گذاشته تا دولت تركیه و كمیساریای پناهندگی در این كشور را زیر فشار
اجتماعی مجبور به رعایت حقوق كودكان سازند. در این میان بیشترین وظیفه به
دوش احزاب چپ و سوسیالیست و تشكلهای كارگری سنگینی میكند.
مهران بابايى .ترکيه
۵ ژوئن ۲۰۰۶
