ماه رمضان ماه خشونت آشکار
به کودکان، ماه گرسنگى دادن به کودکان!
جليل بهروزى
١ول نوامبر ٢٠٠٥
دير اين مطلب را نوشتم چرا که
ماه رمضان به پايان رسيد. در ايران و کشورهايى که حکومتهاى اسلامى بر سر
کارند اين ماه ماه خشونت آشکار دولتى بر عليه کودکان است. هزاران کودک چه
در مدارس و چه در معابر و امکان عمومى از گرسنگى زجر ميکشند. چرا که
دولتها خوردن و نوشيدن در ملا عام را ممنوع اعلام ميکنند. دقيقا نميدانم
در کشورهاى اسلام زده از چه سنى اين قاعده شامل حال بچه ها هم ميشود. ٨
سال به بعد و يا ١٢ سال به بعد؟ ولى ميدانم اين قانون بيرحم شامل
ميليونها کودک ميگردد. اما مسئله به اينجا نيز ختم نميشود اگر در ممنوعيت
خوردن در ملا عام را حکومت خدا بر زمين به ضرب شلاق برقرار ميکند ممانعت
از خوردن در خانه را سرپرستان مذهبى عهده دارند. و کم نيستند خانواده
هايى که چه با عدم تهيه غذا و محروميتهاى ديگر و چه با تشويق و فشارهاى
روانى کودکان را مجبور ميکنند که روزه بگيرند. هميشه در اين ماه درصد
مريضى کودکان بالا است. کودکان زيادى گرسنه به مدرسه ميروند، سو تغذيه و
اسهال متداول است. برنامه غذايى کودکان بهم خورده است و استرسهاى وارده
بر کودکان صد چندان.
اين اعمال خشونت به کودکان در
خانواده هاى
اسلامی در غرب نيز اخيرا متداول گشته است. وجود دهها مسجد و
مرکز اسلامى با دهها ملايى که در ماه رمضان بيشترين دکان و بازار را سر
روزه دارى باز ميکنند کوهى از فشار را به خانواده ها، و سرپرستان به يک
ميزانى بيشتر به کودکان اعمال ميکنند. موارد زيادى مشاهده ميشود که
کودکان ١٢ تا ١٦ ساله در مدارس ابتدايى و دبيرستان روزه گرفته و يا بخاطر
دوستانى که روزه ميگيرند لب به چيزى نميزنند. کريه تر آن که موسسات مربوط
به کودکان که قاعدتا جهت ايمنى و سلامتى کودکان ايجاد شده اند به
کارکناشان توصيه ميکنند که در ماه رمضان نسبت به خانواده ها خيلى حساس
باشند. حساسيت به اين معنى که اگر در اين ماه مواردى از خشونت (اينها
تحميل روزه دارى به کودکان را خشونت نميدانند) والدين نسبت به کودکان را
مشاهده کردند زياد مته به خشخاش نگذارند چرا که ماه رمضان است و روزه
دارى موجب فشار روانى بزرگسالان. اين موسسات شرم نميکند که خود را سازمان
مدافع حقوق کودک ميدانند ولى هنوز در مقابل اعمال نفوذ مذهب و دست درازى
آن به زندگى کودکان با ديده اغماض مينگرند و بدين طريق بر خشونت آشکارى
که به کودکان در اين ماه ميرود چشمشان را ميبندند.
هيچ توجيه اى نبايد موجب آن
گردد که کودکان را گرسنگى داد. کودکان مذهب ندارند و روزه گرفتن آنان و
تحميل روزه دارى به آنان بايد ممنوع اعلام شود. در اين ماه دولت و
موسساتى دولتى بيش از هر زمانى بايد نسبت به تغذيه کافى، سر وقت و سالم
کودکان حساس باشند. هيچ نوع تالرنسى نبايد در رابطه با آزار کودکان توسط
سرپرستان در اين ماه و هر ماهى ديگر نشان داد. سلامتى، شادابى و شکوفايى
کودکان بر هر چيزى ارجح است و با مذهب بطور قطع منافات دارد. پس بايد
بطور کامل دست مذهب را از زندگى کودکان بريد.
