مساله کودکان و وظيفه طبقه کارگر

به مناسبت روز جهاني کودک

جليل بهروزي

در روز جهاني کودک عموما دولتها و يا بخشي از نهادهاي مربوط به کودکان بصورت فرمال مراسمها و اجتماعاتي را برپا ميکنند تا وجدان خود را آسوده کنند و يا از پيش هر اعتراضي به وضع موجود کودکان را خفه سازند. از اينرو اين روز علي العموم نه روز اعتراض به بيحقوقي کودک است و نه روز اعلام کيفر خواست بر عليه همه آن مظالم، خشونت و سو استفاده هايي که جامعه و دولت بر کودکان روا ميدارد. اين روز در اساس روز شانه خالي کردن دولت و يا دولتها است در قبال مسئوليتي که بر دوششان سنگيني ميکند. اما ميتوان اين روز را بخاطر خود کودکان، بخاطر صيانت آنان و بخاطر تامين يک زندگي انساني براي آنان به روز همبستگي و اعتراض جامعه بر عليه شرايط ضد انساني که براي کودکان بوجود آورده اند بدل کرد و اين يک وظيفه اساسي طبقه کارگر است. اين را ما، يعني کارگران ميتوانيم به جامعه نويد دهيم و براي آن به ميدان بياييم.

هر سال به مناسبت اين روز يونيسف و برخي سازمانهاي دفاع از حقوق کودکان، مطالبات ويژه اي را طرح ميکنند و محور کار تبليغاتي، سازماني و يا بقول خود فرهنگ سازي در جامعه قرار ميدهند. امسال يک تم اصلي اين روز مقابله با خشونت عليه کودکان است. اگر تعبير وسيع از خشونت مبنا باشد يعني نه تنها تنبيه بدني، اعمال فشار رواني و ارعاب کودکان، بلکه همه آن رفتارها، محروميتها و اقداماتي که مانع برخورداري کودکان از حقوق پايه اي و داشتن يک زندگي شاد، ايمن و خلاق ميگردد، در آن صورت ميتوان با برافراشتن نه به خشونت عليه کودکان جامعه را در مقياس وسيع در اين روز به ميدان آورد. چرا که در ايران و بدرجات متفاوت در کل جهان، کودکان با معضلاتي که به بود و نبود و ادامه و نحوه حيات آنان رابطه مستقيمي دارد در جدالند. خشونت نسبت به کودکان آگاهانه، عامدانه و دولتي است. فقر و گرسنگي، نداشتن سرپرست، مجبور شدن به کار طاقت فرسا و تبديل شدن به طعمه اي براي باندهاي سياه تجارت سکس، محروميت از تحصيل و بهداشت و... کودکان را در ايران هر روز تا مرز نابوده و تباهي ميکشاند. ابعاد خشونت ميليوني است و جمهوري اسلامي يک پاي اصلي و سازمانده اين خشونت است. و اين اساسا وظيفه طبقه کارگر است که به مقابله همه جانبه با آن برخيزد.

آنچه که بر کودکان ميرود جزئي از يک شرايط عموميتر است که سرمايه داري بعنوان نظامي مبتني بر طبقات و استثمار براي بشريت به ارمغان آورده است. اين اساسا کودکان طبقه کارگر و مردم کارکن جامعه هستند که بيشترين رنج را از شرايط ناعادلانه موجود ميبرند. اين جامعه سرمايه داري و قوانين ارزش افزايي و توليد سود آن است که حتي از بهره گيري و استثمار کودکان نميگذرد و هر جا که يک جنبش اجتماعي قدرتمند و کارگري در مقابل اين حرص سيري ناپذير ايستادگي نکند دامنه توحش آن را محدوديتي نخواهد بود. از اينرو براي تامين و تضمين يک زندگي انساني و درخور کودک بايد به عمر مناسبات سرمايه داري پايان داد و اين کار طبقه کارگر است. از بين بردن کار مزدي و استثمار آن راه حل پايه اي است براي نجات بشريت و بطريق اولي براي نجات کودکان از دوزخي که بدان گرفتار هستند.

معضلات کودکان بلاواسطه معضلات طبقه کارگر است، نه صرفا بعنوان يک طبقه اي که امر رهايي جامعه بر دوش او سنگيني ميکند، و نه صرفا بعنوان طبقه اي که مبارزه براي رعايت حقوق انسان و حقوق کودک در جامعه ملازمه مبارزه او براي تامين حقوق کارگر است، بلکه بلاواسطه براي جلوگيري از تباهي جسمي و روحي کل طبقه کارگر همين امروز به اين عرصه بطور ويژه بايد تمرکز کرده و با بسيج کل توده هاي کارگر بر محور مطالباتي اساسي و راديکال در راس جامعه در مبارزه براي يک زندگي انساني براي کودکان قرار گيرد. مبارزه کارگران براي احقاق حقوق کودکان و برخوداري کودکان از يک زندگي بهتر جزئي از يک مبارزه عموميتر جهت ارتقاء معيشت کل طبقه کارگر است. به هر درجه اي که مسئوليت آموزش، بهداشت و رفاه کودک را جامعه و دولت متقبل شود به همان ميزان فشار اقتصادي و اجتماعي و روحي ناشي از بار سنگين رشد و پرورش کودکان از روي شانه هاي کارگران و خانواده هاي اقشار فقير جامعه که امکان تامين زندگي مناسب فرزندانشان را ندارند سبکتر و قابل تحملتر خواهد شد.

اما معضلات اساسي که کودکان امروز در ايران با آن مواجه اند کدام است و مطالبات و خواسته هائي که طبقه کارگر بطور عاجل بايد پرچم دار آن باشد کدامند؟ کار کودکان يکي از آن معضلاتي است که کارگران بطور ويژه ميتوانند و بايد براي مبارزه با آن به ميدان آيند. اين در درجه اول وظيفه طبقه کارگر است که کار کودکان را شنيع و غير قابل تحمل بداند و خواهان پايان دادن به آن باشد. کار کودکان و استثمار آنان درخود به معني تباهي طبقه کارگر است. پيش فروش کردن نسل آتي کارگران به سرمايه داران است. امروز در ايران به گفته خود عوامل رژيم بيش از ٧٠٠ هزار کودک به کار و تحمل شرايط ناامن، طاقت فرسا و ساعات طولاني با مزد ناچيز مشغولند. کارگران موظفند با شعار کار کودکان زير ١٦ سال ممنوع است به ميدان آيند. دولت را مجبور کنند به اين خواست تن دهد. قدرت مبارزه کارگران بايد به عاملين و صاحبان کارخانه و کارگاههايي که کودکان در آن به کار کشيده ميشوند و همچنين خود دولت را که در مواردي کودکان را بکار ميگيرد، افسار بزند. اما مقابله با کار کودکان در سطحي ديگر يعني مقابله با فقر و گرسنگي در جامعه و اين آن عرصه اي است که طبقه کارگر بطور مداوم با کارفرمايان و دولت در حال جدال است. يک خواست پايه اي در اين رابطه بالا بردن دستمزدها بر مبناي نرخ تورم است کاري که امروز در سطحي مشخصتر با برافراشتن پرچم ٤٥٠ هزار تومان توسط کارگران به پيش ميرود. همچنين جهت کاستن دامنه فقري که به جامعه و طبقه کارگر تحميل شده بنحوي که خانواده ها مجبور ميشوند تا کودکان خود را بجاي فرستادن به مدرسه و يا اشتغال به فعاليتهاي فرهنگي، هنري و ورزشي به بازار وحشي کار روانه کنند تحميل مطالبه بيمه بيکاري به دولت براي همه کساني که آماده بکار هستند ميباشد. هيچ کس نبايد بخاطر نداشتن کار، خود و کودکانش تنبيه و حداقل معيشت او به گرو گرفته شود. همچنين براي آن که تغذيه کودکان تضمين شده باشد دولت را بايد موظف ساخت تامين آن را مستقل از وضعيت خانواده عهده دار گردد. از اين رو حداقل دو وعده غذاي کافي و مقوي در مدارس بايد در اختيار کودکان قرار گيرد.

از ديگر مطالباتي که کارگران ميتوانند امروز آنرا همچون پرچمي انساني بلند کنند و همه جامعه را زير آن گرد آورند تا مصايب گريبانگير کودکان را تخفيف دهند، يکي تامين خدمات بهداشتي در بالاترين سطح و بطور رايگان براي کودکان است. همه کودکان بايد از واکسيناسيون به وقت برخوردار گردند. چشم پزشکي، دندان پزشکي، مراقبتهاي هنگام بارداري و دوران نوزادي، معاينات پزشکي روتين، تغذيه مقوي استاندارد، تامين دارو و ديگر امکانات بهداشتي بطور رايگان را بايد به دولت تحميل نمود. آموزش و پروش رايگان و اجباري براي همه کودکان از ديگر خواسته ها است. هيچ کودکي نبايد از تحصيل محروم گردد. تامين مسکن مناسب با بالاترين استاندارد براي همه و تضمين آن براي خانواده هائي که داراي کودک هستند، تامين مهد کودک هاي مجهز، مدرن و مجاني براي همه، تامين يک زندگي شايسته انساني براي کودکان داراي نقص جسمي و ذهني، برخورداري کامل کودکان مهاجر و بطور مشخص کودکان مهاجر افغاني از مسکن، بهداشت، تغذيه و تحصيل، تحت تکفل قرار گرفتن کودکان بي سرپرست توسط دولت و تامين مسکن و امکانات زندگي و تربيتي آنان با استاندارد بالاي بين المللي، حمايت ويژه مادي و معنوي از خانواده هايي که با يک سرپرست هستند و بطور مشخص مادراني که جدا شده اند را هم بايد به ليست خواسته هاي کارگران اضافه کرد.

يک جزء ديگر مبارزه کارگران در اين عرصه ممنوعيت بخشيدن تعرض به جسم و روان کودکان و مقابله قانوني با هر نوع کودک آزاري است. در اين رابطه ممنوعيت تنبيه بدني، اعمال فشار رواني و ارعاب کودکان، ممنوعيت هر نوع تعرض به جسم و روح کودک به بهانه هاي مذهبي، ممنوعيت حبس و زنداني کردن کودکان "بزهکار"، مقابله قاطع با تجارت سکس کودکان، ممنوعيت و جرم بودن رابطه جنسي افراد بزرگسال با افراد زير سن قانوني بلوغ جنسي، اعمال مجازاتهاي سنگين بخاطر سرقت و خريد و فروش کودکان، ممنوعيت مدارس مذهبي و حجاب کودکان و رفع هر نوع تبعيض بين کودکان دختر و پسر از آن جمله اند.

اين طبقه کارگر است که بايد در راس يک مبارزه همه جانبه براي سعادت، رفاه و شادي کودکان قرار گيرد. از اين رو مطالبات فوق و دهها خواسته ديگر که در برنامه "يک دنياي بهتر" و "بيانيه حقوق کودک" نهاد "کودکان مقدمند" (بيانيه پيشنهادي) آمده است را ميتوان به پرچمي در خدمت گرد آوردن قواي انساني و ايجاد وحدت در ميان نيروهايي که همين امروز به امر کودکان خدمت ميکنند بدل ساخت و براي اعمال فشار به دولت در به رسميت شناسي و تحقق مطالبات فوق بکار گرفت. اين پرچم همچنين بطور قطع کمک خواهد کرد تا طبقه کارگر نه تنها بعد انساني مبارزه هر روزه خود را برجسته تر و قويتر به کل جامعه نشان دهد و بدين طريق در دل ميليونها نفر جا باز کند بلکه صلاحيت خود در رهبري مبارزه براي به پيروزي رساندن انقلاب اجتماعي و ايجاد يک دنياي بهتر را هر چه بيشتر به ثبوت برساند.

٧ اکتبر ٢٠٠٥

این مقاله اولین بار در نشریه كارگر كمونیست شماره ۱۹ آمده است.

 www.childrenfirstnow.com  

 childrenfirstnow@hotmail.com

 +001 416 737 9500 

 Bank giro:5080-2065